از گذاشتن آهنگ هایی که خیلی جدید نیستند روی گرامافون زیاد خوشم نمیاد ولی این آهنگ فعلی چند روزیه دایم تو سرمه. خیلی جالبه که چطوری یک خط ملودی ساده میتونه چقدر ردیف باشه.

آلبوم جدید 127 چیز خیلی خوبی به نظر میرسه. این نقد آرش سبحانی به نظرم خیلی عالیه و همه چیزایی رو که میخواستم بگم گفته. آلبوم اش رو از سی دی بیبی سفارش دارم و هر وقت کامل گوش دادم اگه حرف جدیدی داشتم درباره اش مینویسم.

حالا که با موفقیت تونستم آرش سبحانی رو در مطلب جا بدم میتونم در ادامه مطلب اشاره کنم به پروژه ی باحالی که چند وقت پیش برای آرش انجام دادم. آرش دلش میخواست که روی گیتار جدید اش یک طراحی ایرانی چاپ کنه. بعد از تعداد خیلی زیادی طرح مختلف یک طرح اسلیمی انتخاب شد و بعدش هم با مشقت های زیاد بالاخره یکی رو پیدا کردیم که طرح رو روی گیتار بکشه. به زودی گیتار رو در عکس های کنسرت های بعدی کیوسک میبینید ولی فعلا این نمونه ها رو داشته باشید. دو تا از اینها گیتار واقعی و تمام شده رو نشون میدن و سه تا شون نمونه های فوتوشاپ شده هستند که من برای آرش میفرستادم تا راحت تر بتونه انتخاب کنه. کلا کار جالبی بود. اصولا "شخصی سازی" یک روند رو به رشده و خیلی از کمپانی ها دیگه الان در کنار اجناس معمولی شون این امکان رو به خریدار میدن که بتونه جنس رو تا اونجایی که میتونه با توجه به سلیقه شخصی اش خودش "طراحی" کنه. از کفش ریباک گرفته تا موسلی صبحانه، دیگه همه چیز رو میشه شخصی اش کرد. مطمئنم به زودی یه همچین سرویسی برای شخصی سازی کردن گیتار هم در میاد، ولی تا اون موقع باید بیاید سراغ امثال من و اون بابایی که طرح رو روی گیتار کشید.

چقدر فوتبال عالیه. آدم هایی که تو شرایط معمولی میخوای بزنی تو سرشون و هیچ چیز مشترکی باهاشون نداری، در لحظه ای که با هم فوتبال تماشا میکنین تبدیل میشن به دوست داشتنی ترین و با مرام ترین آدم دنیا. البته نه همه شون. هنوز هم کسایی که با من فوتبال نگاه میکنند بهتره مواظب سرشون باشند.

راستی تا خیلی از موسیقی دور نشدیم بگم که آلبوم بالگرد واکنش خیلی مثبتی روی سی دی بیبی گرفته و تمام ریویو هاش مثبت بودن. اگه هنوز آلبوم رو گوش ندادید، اتفاق خاصی نیافتاده. ولی گوش بدید خیلی بهتره. دوستان و آشنایانی که من رو میشناسند و در تورنتو هستند و نمیخوان پول پست سی دی بیبی رو بدن، من یه تعداد خیلی محدود آلبوم بالگرد دارم و میتونین از خودم بگیرید

از حدود دو سال پیش که این طرح شیر رو درست کردم، دو سه نفر از کشورهای مختلف با من تماس گرفتند و از من اجازه خواستند تا اون طرح رو روی بدنشون خالکوبی کنند. من هم با کمال میل قبول کردم، چه احساسی جالب تر از اینکه کسی انقدر از طرحت خوشش اومده که حاضره تا آخر عمر اون رو روی بدن خودش داشته باشه.

یکی دو تا خالکوبی اختصاصی دیگه هم برای دو نفر دیگه طراحی کردم. ولی تا حالا به جز یک نفر دیگه که طرح سیمرغ ام رو پشت اش خالکوبی کرده (عکس اش رو به زودی میذارم) هیچ کدوم از طرح های دیگه ام رو به طوری خالکوبی شده روی بدن کسی ندیده بودم.

تا اینکه امروز به طور کاملا اتفاقی این عکس رو دیدم. میدونستم که یقینا به ازای هر یک نفر که برای خالکوبی کردن این طرح از من اجازه گرفته چند نفر هم حتما هستند که بدون اینکه بهم بگن اون رو خالکوبی کردن. این آقا هم ظاهرا یکی از همونهاست. و صد البته که از دیدن این عکس نه تنها ناراحت نشده ام بلکه خیلی هم خوشحال شدم. خلاصه اگه طرح های بنده رو خالکوبی کرده اید و دارید این رو میخونید اول اینکه نوش جانتون و دوم اینکه خیلی خوشحال میشم که عکس خالکوبی تان را ببینم.

امروز گذرم به وبسایت فستیوال موسیقی تهران اونیو افتاد و یک سری موزیک گوش کردم. طبق معمول تعداد زیادی آهنگ برای گوش کردن هست از ژانر های مختلف و برای سلیقه های مختلف. بین آهنگ هایی که من گوش کردم چند تاشون گوش من رو گرفت که بدون ترتیب خاصی اینجا اونها رو با شما قسمت میکنم.
ایوان - این حسین کیست؟ (بذار بشنویم چیه)
کیان - روایتی از فرشته مرگ (بذار بشنویم چیه؟)
گینگکو - نظرت راجع به قلم های قرمز چیه؟ (بذار بشنویم چیه) - بیشترین پتانسیل رو برای تبدیل شدن به یه آهنگ عالی داشت، اگه فقط یه خورده بهتر اجرا میشد
بیژن موسوی - شهر سیاه (بذار بشنویم چیه)
رجز - بالا میرم (بذار بشنویم چیه)

از نکات جالب حضور قابل توجه گروه های بندر عباسی هست و جالب تر این که سبک کارشون به طوی غیر منتظره ای غربیه (مثلا آهنگ گروه گرن که به سبک بلوزه و به نظرم از آهنگ های میرزا خیلی صادقانه تره)

خوب آلبوم بالگرد که درباره اش تو مطلب پیش نوشتم الان آماده فروشه. یک تیزر جدید هم که تیکه هایی از آهنگهای مختلف رو نشون میده ریلیز شده که تو ادامه مطلب میتونید ببینیدش (کار انیمیشن روی تیزر مال بنده نیست و اصولا برخلاف تصور بعضی ها بنده متاسفانه اصلا کار انیمیشن انجام نمیدم).

بالاخره کاری که یک سال بود میخواستم بکنم رو انجام دادم. خیلی وقت بود میخواستم دسترسی به مطالب قبلی ام رو راحت تر کنم و به جای اینکه ملت مجبور شن از لینک های آرشیو در کنار صفحه برای خوندن مطالب قبلی استفاده کنند، بتونند راحت تر و از آخر همین صفحه صفحات قبلی رو ببینند. تکنولوژی جدیدی نیست و پارسال برای وبلاگ سیصد هم همین سیستم رو راه انداخته بودم. در واقع از پلاگین MTPaginate استفاده میکنم. فقط همه اش تنبلی ام میومد که برای وبلاگ خودم راه اش بندازم که بالاخره الان راه افتاد. این قابلیت برای کسی مثل من که زود به زود آپدیت نمیکنه و در نتیجه کم و بیش به مطالب قدیمی اش برای نجات دادن وبلاگ اش احتیاج دارند خیلی مهمه. البته ظاهرا این روش استفاده کردن از MTPaginate برای این کار خیلی بهینه نیست، ولی فعلا راحت ترین روشیه که میشناسم.

برادرم یک سوتی بامزه امروز کشف کرد و خوراک مناسبی برای این وبلاگ فراهم کرد.
الان اگر به صفحه اصلی "مترو" در همشهری آنلاین بروید با این تصویر روبرو میشین:

عرضم به حضور سرورانی که هنوز خنده شون نگرفته این که این subway که شما میبینید آرم یک ساندویچ فروشی زنجیره ای معروفه که در کشورهای مختلف دنیا شعبه داره. اصولا اینجا به ساندویچ های مدل ساندویچ های ایران (با نون باگت) میگویند submarine sandwich یا به طور خلاصه sub sandwich که بر اساس ویکی پدیا ظاهرا این اسم از یک رستورانی در امریکا که موقع جنگ جهانی دوم از این ساندویچ ها درست میکرده و مشتری هاش سربازهای نیروی دریایی امریکا بودند شروع شده. خلاصه این subway هم در واقع یک نوع بازی با کلمه است که به همون ساندویچ sub برمیگرده و ربطی به subway به معنی مترو نداره. حالا برای پروسه ای که منجر شده این عکس در صفحه متروی همشهری جا بگیره میشه مثل این یه سناریو نوشت و هر کی بهترین سناریو رو بنویسه یه ساندویچ مترو جایزه میگیره.

یکی از کارهایی که چند ماه اخیر مشغول اش بودم و بالاخره تازگی تموم شد کار کردن روی سی دی گروه بالگرد بود. خیلی وقت پیش شهروز از شرکت تولید کننده این گروه چند تا از آهنگهای بالگرد رو برام فرستاد و پرسید که آیا دوست دارم سی دی شون رو طراحی کنم یا نه. من هم همیشه دنبال بهانه ای هستم برای نقاشی کردن (چون در حالت عادی خیلی کم نقاشی میکنم) و همچنین تا حالا فرصت اش پیش نیومده بود که سی دی طراحی کنم و خلاصه کار رو قبول کردم.
کلا از اونجایی که دوست دارم برای خودم دردسر درست کنم سبک پرزحمتی رو انتخاب کردم و ساعت های زیادی روی طراحی روی جلد و همچنین کتابچه 20 صفحه ای داخل سی دی صرف کردم. شانسی که آوردم این بود که هم خود بچه های گروه و هم شرکت تولید کننده خیلی ریلکس بودند و من رو کاملا آزاد گذاشتند تا با برداشت خودم از موسیقی بالگرد نقاشی ها رو بکشم. به هر حال، اگر تا اینجای مطلب رو خوندید و با خودتون فکر میکنید بالگرد دیگه کدوم کوفتیه میتونید اینجا ویدیوی تک آهنگ اولشون رو ببینید. کلا موسیقی کاملا متفاوتیه از بیشتر چیزهایی که به فارسی شنیده اید. خلاصه اگر طرفدار موسیقی بالگرد یا نقاشی های بنده و یا هر دو هستید، آلبوم بالگرد رو ابتیاع فرمایید.

این ور آب جدیدتر از قبلیه چند روز پیش رفت بالا. مهمتر از اون یه افزونه ی این ور آب برای فیس بوک نوشتم که به کسایی که اونرو به پروفایلشون تو فیس بوک اضافه کنند این امکان رو میده که کمیک های جدید رو همونجا از تو پروفایل فیس بوکشون بخونند. ساختن خود افزونه هم کار جالبی بود برام و طوری نوشته شده که کمیک های جدید رو از یک فید آر اس اس اتوماتیک میقاپه و به فیس بوک میفرسته.

در ضمن این افزونه همچنین این امکان رو میده که به آرشیو کمیک های قبلی هم دسترسی داشته باشید و هر کدوم رو احیانا نخوندید همونجا تو فیسبوک بخونید. اگر که کاربر فیسبوک هستید حتما امتحانش کنید.

این ور آب این هفته

معمولا وقتی اسم «فورد» رو آدم میشنوه بیشتر یاد ماشین های یغور و گنده میافته. شاید برای همین اولین بار که تبلیغ جدید فورد فیوژن رو از تلویزیون اینجا دیدم تقریبا باورم نمیشد که این تبلیغ مال فورد باشه. در دریای تبلیغ های خالتور و سطحی و اعصاب خورد کن که هر روز از تلویزیون پخش میشه، این تبلیغ فورد قطره ی متفاوت و طراوت بخشیه که در عین سادگی با فضای مرموز و موسیقی عالی خودش هر دفعه که پخش میشه توجه من رو به خودش جلب میکنه. این تبلیغ توسط آژانس Y & R در دفتر تورنتو اونها تولید شده. دمشون گرم.